Mijn Jufferswaardproject

In oktober 2019 begon ik met pen en papier aan mijn Jufferswaardproject. Zo noemde ik het toen. Ik wist nog niet precies waar het op uit zou draaien. Ik maakte tekeningetjes van planten, bomen, plekken en schreef mijn gedachten op. 

Ik maakte mij ook zorgen om de klimaatcrisis -dat doe ik overigens nog- en las de verzamelde gedichten van Mary Oliver, die al haar verwondering over de kleinste details van een plant, een vijver, een sprinkhaan, in haar gedichten stopte. Zo kunnen schrijven. 

Achteraf gezien was het een tijd, waarin al mijn voelhoorns uitstonden voor (nieuwe) wegen naar natuurbeleving. Daardoor kwam ik Arita Baaijens op het spoor, Eva Meijer, Bruno Latour.

En met hen als inspirerende voorbeelden ontstond langzaamaan mijn bundel over en met de Jufferswaard.

Daarna vond ik (proef)lezers en dankzij hen ging ik het serieus aanpakken. Ik liet mijn werk redigeren, schrapte, schaafde of gooide de hele tekst weer om. Nu ben ik een jaar verder en is mijn droom bezig zich te verwezenlijken. 

Ik wacht op de goedkeuring van de drukker voor het technisch juist aanleveren van het materiaal en daarna kan ik de eerste drukproef van De Jufferswaard, een landje dat verbeelding voedt, thuis verwachten. 

Ik ben blij en dankbaar. 

 Ondertussen word ik nog steeds gevoed in de ontdekking die ik deed tijdens het schrijven aan de bundel; dat mens en natuur een nieuwe, gelijkwaardige verhouding tot elkaar dienen te vinden terwille van het voortbestaan van onze planeet en al zijn bewoners.  

Zo las ik in het tijdschrift van het WNF; be ONE with NATURE, (nr 3, 2021) een artikel met de titel; het recht om te stromen. Er wordt daarin gesteld dat de natuur -nog- geen stem heeft en zelf niet kan onderhandelen, tenzij…….we een rechtspersoon van haar maken en vertegenwoordigers vinden die haar belangen behartigen. In Nieuw- Zeeland bijvoorbeeld heeft de Whanganui-rivier sinds 2017 rechten en bevoegdheden, net zoals een bedrijf dat heeft. De Maori en de Nieuw-Zeelandse overheid vertegenwoordigen samen de Whanganui in de beslissingen die over de rivier worden gemaakt. Dat is in de wet bepaald. Ik werd helemaal warm van binnen. 

In navolging van dergelijke initiatieven is er in Nederland een petitie die je kunt ondertekenen om de rechten van de Maas op de politieke agenda te zetten. In Zwolle kreeg de IJssel spreekrecht inzake de plannen van een woonwijk naast de rivier. 

Hoe hoopvol, dergelijke ontwikkelingen. 

 In mijn bundel groei ik naar dergelijke ideeën toe, maar zijn ze niet of nauwelijks verwoord. Ik wandel daar gewoon, geef een stem aan de bank naast de plas, of vraag me af wat weerspiegeling voor mij betekent, als ik de schaduw van bomen in het water zie. Het is allemaal herkenbaar, dichtbij huis en tegelijkertijd ben ik op reis, samen met de lezer. Op reis naar binnen.